نجفت از همۀ کون و مکان ما را بس            نقش انگور ضریحت ز جنان ما را بس

بـرق ایـوان تـو انـگـار که جـادو دارد            حرمت از همه عیش گذران ما را بس

ساقی انگار که پیـمانه نماند است دگر            مستی عشق تو در هر شریان ما را بس

ما که باشیم که وصل تو شود قسمت ما            بردن اسم حـریـمت به زبان ما را بس

طـلـب رزق نـکـردیم ز دربـار کـسـی            کرم و لطف تو از هر جریان ما را بس

می‌توان دفتری از وصف علی انشا کرد            خـطبـۀ نـقـطه‌نـدار تو ز آن ما را بس

منسب و مال نخواهیم ز درگاه تو شاه            وصلۀ کفش تو از هر دو جهان ما را بس

عـلـوی بودن ما برکـت نان پـدر است            از عناوین جهان مرثیه‌خوان ما را بس